AirTag para localizar un neno ou un maior: o que Apple non quere e que facer

O AirTag é un localizador de obxectos de Apple: unha moeda con Bluetooth que, cando pasa preto de calquera iPhone do mundo, lle pide que mande a súa posición cifrada á túa app Buscar. Sen GPS, sen tarxeta SIM, sen batería que cargar. E como o atopa todo, a tentación é evidente: e se llo pono na mochila ao meu fillo de sete anos? Ou no bolso da miña nai, que ás veces se desorienta?

O que di Apple

Apple repíteo desde que o lanzou: o AirTag está pensado para localizar obxectos persoais («chaves, carteira, bolso, mochila, maleta»), non para seguir persoas. En febreiro de 2022 anunciou que ao configurar un aparece un aviso de que usalo para rastrexar alguén sen o seu consentimento é delito en moitos países, e que cada AirTag leva un número de serie ligado a unha conta de Apple que poden entregar á policía.

Por que funciona regular con persoas (aínda que sexa o teu fillo)

• Os avisos antirrastro. Para protexer as vítimas de acoso, o iPhone (e desde maio de 2024 tamén Android, grazas a unha norma común de Apple e Google) avisa a quen leve un AirTag alleo movéndose con el: «Detectouse un AirTag que se desprazaba contigo». Se o teu fillo pasa a tarde na casa dun amigo, o iPhone da nai do amigo pode recibir ese aviso e o AirTag pode poñerse a pitar. Cunha persoa maior nun centro de día, igual co persoal.
• Non é en tempo real. A posición actualízase cando algún iPhone pasa preto. Nun colexio ou nunha cidade hai moitos; no campo ou nun piso onde todo o mundo ten Android, pode estar horas sen actualizarse. E non hai «acaba de chegar»: non ten avisos de chegada nin de saída.
• Non hai persoa ao outro lado. Non podes premer un SOS, non che di canta batería lle queda ao móbil (non hai móbil), non hai chat nin chamada. Sabes onde está a mochila, non como está quen a leva.
• Vai con quen leva a mochila. Se o neno cambia de bolsa ou a avoa deixa o bolso na casa, o AirTag queda alí.

Cando ten sentido

Para o que é: a mochila que se queda no autobús do colexio, a maleta no aeroporto, o bolso no restaurante, as chaves. Se o que queres é atopar a mochila, perfecto. E hai un caso límite honesto: unha persoa maior con desorientación que non vai levar un móbil nin un reloxo, coa familia de acordo e sabendo os seus límites. Aí hai familias que o usan como último recurso, aínda cos avisos a terceiros. Apple non o recomenda, e nós tampouco como solución principal.

Que facer no seu lugar

• Nenos sen móbil (ata os 11 ou 12 anos): un reloxo GPS con SIM, que ten posición propia, botón SOS e chamadas aos números que fixes; ou, se o neno xa ten móbil, un control parental configurado por ti (Family Link, Qustodio) cos seus avisos de lugar.
• Fillos con móbil desde os 14: unha app de localización familiar onde el ou ela saiba que comparte e poida escoller como: así o plantexamos para pais de adolescentes.
• Persoas maiores con móbil: un «estou ben» dun toque, letra grande e o chequeo suave se pasa moitas horas sen moverse (actívao ela). Para fillos de pais maiores. E para quen vive soa, a teleasistencia pública ou concertada, que unha app non substitúe.
• Persoas maiores sen móbil: un localizador GPS con SIM pensado para maiores (colgante ou reloxo, con botón de axuda) ou a teleasistencia móbil da túa comunidade ou concello.

Mi Estela non usa AirTags nin ningún aparello: é unha app para móbiles, de persoas que aceptan estar no mesmo círculo. Se na túa familia hai un neno pequeno ou un maior sen móbil, dicímosllo tal cal: non somos a súa solución, e arriba tes as que si.

Fontes

• Apple: unha actualización sobre o AirTag e o rastrexo non desexado (10 feb 2022)
• Apple e Google: alertas de rastrexo non desexado en iOS e Android (13 maio 2024)