Que é unha app de localización familiar e como funciona por dentro

Unha app de localización familiar fai unha cousa moi sinxela de dicir e bastante complicada de facer ben: ensina nun mapa onde está a xente que che importa, co seu permiso, e avísate cando pasa algo que queres saber (que a túa filla chegou ao instituto, que teu pai saíu da casa, que á túa parella se lle acaba a batería). Hainas de moitos tipos, desde funcións integradas no móbil (Buscar de Apple, Google Maps) ata apps dedicadas como Life360 ou Mi Estela. Neste artigo contamos como funcionan por dentro, sen tecnicismos, para que saibas que estás instalando.

Como sabe o móbil onde estás

O teu móbil combina tres fontes para situarse. A primeira é o GPS (en realidade, varios sistemas de satélites: GPS, Galileo, GLONASS), que dá unha precisión de poucos metros ao aire libre pero non funciona ben dentro de edificios e é o que máis batería consume. A segunda é o wifi: o móbil recoñece as redes que ten ao redor e compáraas con mapas de redes coñecidas, o que serve en interiores cunha precisión de decenas de metros. A terceira son as antenas de telefonía: menos precisas (centos de metros), pero dispoñibles case sempre.

O sistema operativo (iOS ou Android) mestura as tres e dálle á app unha posición cunha marxe de erro. Por iso en Mi Estela verás ás veces «solo por zona»: non é un fallo, é que a persoa elixiu compartir só a zona aproximada, ou que o móbil só tiña antenas e wifi a man.

Por que necesita permisos (e cales)

Ningunha app pode saber onde estás sen o teu permiso explícito. En iPhone elixes entre «Nunca», «Preguntar a próxima vez», «Cando se use a app» e «Sempre», e se a ubicación é «exacta» ou aproximada. En Android, algo parecido: «Non permitir», «Permitir só mentres se usa» e «Permitir sempre», co interruptor de «ubicación precisa». Desde Android 11, «Permitir sempre» xa non se pode dar desde o cartel da app: hai que marcalo en Axustes, e é así para todas as apps.

A diferenza entre «mentres se usa» e «sempre» é a diferenza entre unha app que te localiza cando a abres e unha app que pode avisar á túa familia de que chegaches á casa sen que a abras. Por iso as apps de localización piden «Sempre». Explicámolo paso a paso en Como empezar e, marca por marca, nas guías por móbil.

A batería: o gran malentendido

Unha app que pedise a posición exacta ao GPS cada segundo fundiría a batería en unhas horas. As apps serias non fan iso: piden a posición cando fai falta (cando o móbil detecta que te moveches, cando cambias de zona, cando entras ou saes dun lugar gardado) e usan o sensor de movemento do móbil para non gastar nada mentres estás quieto. Mi Estela, por exemplo, usa o sensor de movemento só para saber cando comezas a desprazarte e aforrar batería cando non te moves; nunca para medir a túa actividade física.

O que si mata a batería (e ás apps) son os «optimizadores» dalgúns fabricantes, que dormen as apps en segundo plano. Samsung, Xiaomi, Huawei ou OPPO teñen cada un o seu axuste. Se unha app de localización «deixa de funcionar de noite», case sempre é iso.

As xeocercas: como sabe que chegaches

Os avisos de chegada funcionan con xeocercas: un círculo invisible ao redor dun sitio (a túa casa, o cole). Cando o móbil entra ou sae dese círculo, o sistema operativo esperta a app e a app avisa. É máis eficiente que mirar a posición todo o rato, pero ten os seus caprichos: o círculo ten un tamaño mínimo, o móbil pode tardar un pouco en darse conta e necesita cobertura para enviar o aviso. En Mi Estela, os avisos de chegada aos sitios de sempre son gratis para tres sitios, e a app diche claramente que funcionan «cando hai cobertura e os avisos están activados». Máis sobre as xeocercas aquí.

Presenza e vixilancia non son o mesmo

Aquí está a diferenza que máis nos importa. Unha app de vixilancia ten un supervisor que ve máis ca os demais: un pai que controla o móbil dun fillo, un historial que ninguén pode apagar, informes de velocidade, ás veces un micrófono. Unha app de presenza é simétrica: o que ti ves do outro, o outro veo de ti, cada un elixe como aparece (preciso, por zona ou invisible) e o historial, se existe, acéndeo cada un para quen queira.

As dúas teñen o seu sitio. Para un neno de oito anos co seu primeiro móbil, un control parental ten sentido. Para un adolescente de quince, para os teus pais maiores ou para a túa parella, a vixilancia rompe máis do que arranxa. Mi Estela está no segundo grupo, a propósito, e desde os 14 anos en España, que é a idade de consentimento dixital. Contámolo en «Presenza, non vixilancia».

E os datos, a onde van?

Cada posición que compartes viaxa aos servidores da app e de aí aos móbiles do teu círculo. O que pase despois depende da empresa. Algunhas mostran anuncios no plan gratis e usan identificadores para publicidade; algunha vendeu datos de ubicación a intermediarios (o que pasou con Life360). Antes de instalar unha app de localización, mira dúas cousas: a sección «Privacidade da app» da súa ficha na App Store ou Google Play, e se a súa política fala de «licenciar» ou «compartir con socios» a túa ubicación. Mi Estela non ten anuncios e non vende nin licencia datos de ubicación a ninguén; os servidores están na Unión Europea.

En resumo

• O móbil sitúase con GPS, wifi e antenas; a app só recibe o que ti permites.
• «Sempre» é o permiso que fai posibles os avisos de chegada; desde Android 11 márcase en Axustes.
• A batería gástana as apps mal feitas e os optimizadores dos fabricantes, non a localización en si.
• Presenza (simétrica, con consentimento) e vixilancia (supervisor, historial fixo) son produtos distintos.
• Mira a ficha de privacidade antes de instalar.