Microcoche sen carné aos 15: o que convén saber (idades por país, 45 km/h, autoestradas)
Aos quince, en España, pódese conducir un microcoche. É a primeira liberdade de verdade, e o primeiro susto dos pais. As regras, país por país, e como acompañar sen vixiar.
Cada vez se ven máis microcoches nas cidades españolas, e moitos conducen os rapaces de quince e dezaseis anos. Son cuadriciclos lixeiros (categoría L6e): 45 km/h de velocidade máxima, 425 kg, 6 kW, e prohibido circular por autoestradas e autovías. Son legais en toda a Unión Europea; o que cambia duns países a outros é a idade mínima. Aquí vai o que verificamos en fontes oficiais e, despois, como acompañar un fillo que estrea micro sen te converter na súa garda civil.
A idade mínima, país por país
Estas son as idades que Mi Estela comprobou nunha fonte do propio país (revisión de xullo de 2026). Cando unha idade non está confirmada, a app non a di: é orientación, non asesoramento legal, e as normas cambian.
- España: 15 anos, licenza AM (a DGT). 45 km/h, nada de autoestradas nin autovías.
- Francia: 14 anos, permis AM («voiture sans permis»).
- Italia: 14 anos, patente AM («minicar»). Ata os 16 non se pode levar pasaxeiro.
- Alemaña: 15 anos, Klasse AM («Mopedauto»); con 15 anos o permiso vale só dentro de Alemaña.
- Portugal: 16 anos, licença AM. Só por estradas nacionais.
- Países Baixos: 16 anos, rijbewijs AM4 («brommobiel»), con exame práctico.
- Suíza: 18 anos, categoría F. Cousa de maiores de idade.
- Suecia: non hai microcoche; hai o A-traktor, un coche normal limitado a 30 km/h e matriculado como tractor, desde os 15.
Por onde non pode ir (e por que importa o navegador)
O micro non pode entrar en autoestradas nin autovías. Un navegador normal non o sabe e métete na M-40 sen pestanexar. Por iso o mundo «Ao volante» de Mi Estela calcula unha ruta pensada para o micro: coñece as vías prohibidas pola normativa nacional e esquívaas. As ordenanzas de cada concello vainas aprendendo, así que os sinais seguen mandando.
As primeiras veces
A primeira vez só, a primeira de noite, a primeira con chuvia, a primeira viaxe fóra. Son fitos de verdade, e Mi Estela deixa que sexa el quen os marque («a miña primeira liberdade») e que os seus se alegren con el. Non é control parental: ninguén recibe nada que el non conte.
Cando se queda tirado
Pinchazo, batería, sen combustible. «Algo vai mal» manda onde está aos seus sen activar un rescate nin montar un drama. E se é serio, o SOS avisa o círculo coa localización e guía paso a paso mentres chega a axuda, co 112 a un toque e os contactos de urxencia (seguro, taller) que deu de alta co vehículo. Mi Estela non substitúe os servizos de emerxencia.
O Pacto do volante
Os pais queren saber que saíu e que chegou. O rapaz quere que non o persigan. O Pacto de seguridade do volante é mutuo e á vista: os dous vedes exactamente o mesmo, nada vai ás agochadas. É o que fai que non desinstale a app á semana.
O que non facemos
Non hai informes de velocidade nin notas de condución. Un micro vai a 45; a app non precisa dicirllo a ninguén. A nosa liña é acompañar, non xulgar. Se o que buscas é un informe de condución, hai outras apps que o fan (Life360, por exemplo); nós, de propósito, non.
Todo o que fai a app co micro, o coche e a moto está en Ao volante.
