Teleasistencia ou app de localización familiar: que cobre cada unha

Cando unha persoa maior vive soa, na casa aparecen dúas palabras: teleasistencia e «unha app para vela». Moita xente cre que son o mesmo ou que unha substitúe a outra. Non.

Que é a teleasistencia

É un servizo social. O IMSERSO defíneo como o que pon á disposición da persoa «terminales telefónicos conectados a unha central receptora de avisos»: se sofre un incidente, como unha caída, abonda con que prema o botón do seu terminal (un colgante ou unha pulseira) para que a central contacte con ela e poida axudala. A Lei de Dependencia descríbeo como unha resposta inmediata «ante situacións de emerxencia, ou de inseguridade, soidade e illamento». Préstano comunidades autónomas e concellos (ás veces gratis ou con copago) e tamén empresas privadas; existe a versión móbil, con GPS, para quen sae da casa.

O importante: hai persoas ao outro lado, formadas, 24 horas, que chaman, avisan a familia ou mandan unha ambulancia. E ademais chaman de cando en vez para facer compañía.

Que é unha app de localización familiar

Unha app no móbil da persoa e nos da súa familia: ven onde está (se ela quere), reciben un «estou ben» ou un SOS, falan e vense por videochamada. Non hai central nin operadores: avisa a familia, non a un servizo. Se a familia non mira o móbil, non pasa nada máis. Que é unha app de localización familiar.

Cara a cara

• Quen responde: teleasistencia, unha central con persoas; app, a familia.
• Emerxencia: teleasistencia, manda axuda; app, avisa os teus e deixa o 112 a un toque (en Mi Estela, ninguén chama por ti).
• Onde funciona: teleasistencia básica, na casa (a móbil, tamén fóra); app, onde haxa móbil con cobertura.
• Que fai falta: teleasistencia, o terminal e ás veces unha liña; app, un smartphone e saber usalo (ou un modo sinxelo, como o Modo Maior de Mi Estela).
• Custo: teleasistencia, segundo a comunidade e a renda, gratis ou con copago; app, gratis no esencial.
• Compañía: teleasistencia, chamadas de seguimento; app, a propia familia (videochamada, un «estou ben», fotos).

Como encaixan

Para unha persoa maior que vive soa, o sensato adoita ser as dúas: a teleasistencia para a emerxencia e a app para o día a día (que os fillos saiban que está ben sen chamar cada hora, que ela poida avisar se vai saír, que a vexan se ela quere). Mi Estela dío na súa propia pantalla para maiores: non substitúe a teleasistencia nin os servizos de emerxencia; o SOS avisa a familia e deixa o 112 a un toque. E o chequeo suave (se non se move nas horas que ela escolla, avisa a quen ela escolla) é un complemento, non un substituto do pulsador.

Para pedir a teleasistencia pública, o camiño son os servizos sociais do teu concello ou comunidade, ou a valoración de dependencia se a hai. Para a app, así a plantexamos para fillos de pais maiores.

Fontes

• IMSERSO: Informe metodolóxico estandarizado, servizos sociais dirixidos a persoas maiores (definición do servizo de teleasistencia)
• Lei 39/2006 de Promoción da Autonomía Persoal e Atención á Dependencia (art. 22, teleasistencia)